Mamy już 73 lata

 

W 1946 roku z inicjatywy Anny Gotinowej, powołano pierwszą w Polsce Państwową Szkołę Zawodową Specjalną nr 51. Początkowo mieściła się ona przy ul. Ząbkowskiej 43 i kształciła młodzież w zawodach krawca, introligatora, szewca i cholewkarza. W roku szkolnym 1964/1965 placówkę podzielono na dwie odrębne placówki: dla chłopców i dziewcząt. Dla uczennic utworzono szkołę nr 53 i przeniesiono ją do budynku przy ul. Skaryszewskiej 8.

Obecna siedziba szkoły ma długą i tragiczną historię. Budynek został wzniesiony w latach 1934–1936 dla IV Męskiego Gimnazjum i Liceum im. gen. Jakuba Jasińskiego. We wrześniu i październiku 1939 roku działało tu także Schronisko dla Bezdomnych. W lutym 1941 roku okupacyjne władze niemieckie urządziły w gmachu szkoły obóz przejściowy dla Polaków (Dulag) wywożonych na roboty do Niemiec. Początkowo do obozu trafiali dorośli (mężczyźni powyżej 16 roku życia i kobiety powyżej 17 lat), ale w 1944 roku zaczęto do Rzeszy wywozić także dzieci poniżej 14 roku życia. W czasach okupacji niemieckiej miejsce to było owiane równie złą sławą jak siedziba gestapo w al. Szucha czy Pawiak. Śpiewano o nim w zakazanej piosence „Siekiera, motyka”:

Siekiera, motyka, piłka, deska,

ta ulica Skaryszewska.

Siekiera motyka i dwie deski,

już jesteśmy na Skaryszewskiej.

(autor słów: Anna Jachnina, autor muzyki: nieznany, 1942 rok)

Obóz funkcjonował do wybuchu Powstania Warszawskiego. Przez trzy i pół roku przeszły przez niego dziesiątki tysięcy osób. Dziś o tych czasach przypomina tablica pamiątkowa na froncie budynku. Są też inne ponure pamiątki z wojennych lat – między innymi na elewacji pozostały ślady po pociskach.

O wojennej historii budynku naszej szkoły ciekawie opowiada film Skaryszewska, który został zamieszczony na stronie Portalu Warszawskiego. 

O tragicznych losach więźniów obozu przy Skaryszewskiej można się też dowiedzieć w szkolnej Izbie Pamięci. 

W roku szkolnym 1945/1946 do niezniszczonej części gmachu przy ul. Skaryszewskiej powrócili uczniowie męskiego gimnazjum. W 1965 roku budynek został przekazany na potrzeby Zasadniczej Szkoły Zawodowej Specjalnej nr 53 dla dziewcząt. W 1988 roku patronem szkoły została Anna Gotinowa.

Ważniejsze daty w dziejach szkoły

1946 

Przy ul. Ząbkowskiej 43 na Pradze Północ w Warszawie powstała pierwsza w Polsce Państwowa Szkoła Zawodowa Specjalna 

1949 

Szkoła zostaje przeniesiona do budynku przy ul. Kępnej 17

1952 

Placówka ma nową siedzibę przy ulicy Białostockiej 4

1951 

Szkołę przeprowadzono na ulicę Karola Wójcika 23/29 jako Zasadniczą Szkołę Zawodową Specjalną nr 51

1965  

Podział na dwie szkoły: dla dziewcząt i chłopców – dziewczęta zostały przeniesione do budynku przy ul. Skaryszewskiej 8, gdzie utworzono Zasadniczą Szkołę Zawodową Specjalną nr 53. Pierwszą dyrektorką szkoły została Józefa Sierota. 

1973

Zasadniczą Szkołę Zawodową Specjalną nr 53 odznaczono Medalem Komisji Edukacji Narodowej

1988 

Szkole nadano imię Anny Gotinowej

1988 

Powołano Szkołę Specjalną Przysposabiającą do Zawodu nr 2 o dwuletnim cyklu kształcenia dla potrzeb uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym i sprzężeniami

1991 

Utworzono szkołę ćwiczeń dla potrzeb Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego

1996 

Uczennica Anna Wojtkowska zdobyła złoty medal w tenisie stołowym podczas Mistrzostw Europy w Portugalii

1996 

Uroczyste obchody 50-lecia istnienia placówki

1997 

Powołano Zespół Szkół Specjalnych nr 3

1999  

Uczniowie szkoły zdobywają dwa złote medale w Mistrzostwach Polski w pływaniu

2000 

Kolejny sportowy triumf naszych uczniów: sześć złotych medali na Mistrzostwach Województwa Mazowie –

ckiego w pływaniu

2007 

Dyrektorem Zespołu Szkół nr 89 została Małgorzata Rosa

2018

Dyrektorem Zespołu Szkół nr 89 została Magdalena Mecha