Menu Zamknij

Jak rozmawiać o sytuacji w Ukrainie?

Jak rozmawiać o sytuacji w Ukrainie z młodzieżą niepełnosprawną intelektualnie? Co robić, a czego unikać? Zachęcamy Rodziców uczniów i nauczycieli do zapoznania się z poradnikiem, który przygotowała psycholog Małgorzata Mrozowska.

  1. Jeżeli twoje dziecko nie dopytuje, nie wykazuje oznak stresu lub podwyższonego lęku, a jego zachowanie nie zmieniło się, warto przemyśleć zasadność poruszania tego tematu lub przekazywać informacje stopniowo, nie mówiąc od razu wszystkiego, co się wie.
  2. Nie oglądaj przy dziecku doniesień dotyczących wojny, ogranicz te informacje do materiałów, które widziałeś wcześniej i wiesz, jakiego rodzaju niosą treść. Unikaj materiałów drastycznych mogących powodować lęk lub zachowania agresywne.
  3. Nie zostawiaj włączonego telewizora; kontroluj, do jakich treści w internecie ma dostęp Twoje dziecko – wszystkie informacje docierające do osoby z niepełnosprawnością intelektualną powinny być dostosowane do poziomu jej funkcjonowania. Informacje niedostosowane mogą stworzyć u tej osoby nieprawdziwy, wyolbrzymiony obraz aktualnych wydarzeń i generować lęk. Wiadomości często są przedstawiane w sposób drastyczny, a zdjęcia czy nagrania są niedostosowane do możliwości emocjonalnych naszych uczniów. Układ nerwowy osoby z niepełnosprawnością intelektualną przetwarza tego rodzaju obrazy inaczej niż u innych osób – treści niedostosowane do możliwości odbiorczych mogą powodować pojawianie się zachowań niepożądanych, lęk, agresję i autoagresję.
  4. Nie prowadź nacechowanych emocjonalnie rozmów dotyczących bieżących wydarzeń na Ukrainie – to wzmaga lęk. Używaj języka dostosowanego do możliwości twojego dziecka. Zamiast „wojna”, używaj słów takich jak np. „konflikt”.
  5. Jeżeli twoje dziecko jest zainteresowane tematem, ma nieograniczony dostęp do informacji, rozmawia o wojnie z kolegami – odpowiadaj na pytania, nie unikaj odpowiedzi, ale przekazuj wiedzę, dostosowując ją do możliwości poznawczych i emocjonalnych swojego dziecka.
  6. Dementuj i wyjaśniaj nieprawdziwe informacje, którymi dysponuje twoje dziecko.
  7. Nie strasz dziecka możliwymi scenariuszami wydarzeń, ponieważ może to wzmagać lęk i agresję.
  8. Pamiętaj, że przekazujesz dziecku swoje emocje. Dajmy sobie przestrzeń do przeżywania emocji, nie zapominając o bezpiecznej i spokojnej przestrzeni. Dziecko może widzieć, że płaczesz lub boisz się, ale konieczne jest wyjaśnienie mu powodów złego samopoczucia. Należy o tym rozmawiać. Szczerość buduje poczucie bezpieczeństwa.
  9. Zadbajmy o siebie. Głód, zmęczenie, zbyt mała ilość snu, zbyt duża ilość bodźców – te czynniki nie są naszymi sprzymierzeńcami, kiedy zmagamy się ze stresem lub musimy odnaleźć się w nowej sytuacji.
  10. Przewietrz głowę – aktywność na świeżym powietrzu pozwoli na chwilę oderwać się od dynamicznie zmieniającej się sytuacji.
  11. Każdy czuje strach, słysząc lub śledząc informacje o wojnie. Musimy rozmawiać o tym czym jest strach, jak go przeżywamy i jak możemy nad nim zapanować.
  12. Nie mów o wojnie jak o czymś romantycznym. Rozmawiajmy o wolności, ale nie twórzmy wizji, że w wojnie jest coś dobrego.
  13. Nie stygmatyzuj obywateli poszczególnych krajów. Nie podkreślajmy, że obywatele kraju, który jest agresorem są źli, ponieważ u osób np. z niepełnosprawnością intelektualną może to powodować lub wzmagać zachowania agresywne i autoagresywne.
  14. Zaangażuj się wraz z dzieckiem we wspólne działania, np. przyłącz się do akcji charytatywnych na rzecz osób z terenów objętych wojną.  

Opracowała: psycholog Małgorzata Mrozowska

Dostosowanie